Ontdekken dat ik introvert ben + hoe het mijn leven veranderde

Foto: Femke Meijboom

Een paar jaar geleden dacht ik bij het woord introvert: dat ben ik echt niet. Vooral omdat ik dacht dat introvert een synoniem was voor verlegen zijn, en verlegen was ik dus zeker niet. Dat was niet het enige onjuiste idee dat ik van introversie had. Ik deel graag hoe ik ontdekte dat ik introvert ben en hoe dat mijn leven veranderde.

Het kan natuurlijk zeker zijn dat je als introvert verlegen bent of met sociale angsten kampt. Zelf heb ik ook een periode gehad dat ik menselijk contact behoorlijk eng vond. Dit was echter meer het gevolg van een burn-out, niet van mijn introverte karakter.

Sterker nog: ik vind menselijk contact hartstikke leuk. Als het maar in een dosering is die voor mij juist voelt en daarna de ruimte heb om te herstellen van het contact. Ik ben dus introvert en dat betekent dat ik mijn energie voornamelijk uit mezelf haal. Heb ik een lange dag gehad? Voor mij is de ultieme ontspanning dan alleen zijn met muziek of een boek.

Voor een extravert is het juist ontspannend om met bijvoorbeeld vrienden af te spreken. Een ambivert staat er middenin. Ik ben niet van hokjes denken, maar ontdekken en leren begrijpen dat ik introvert ben heeft mijn leven veranderd. Hierdoor kon ik namelijk veel beter begrijpen hoe ik over bepaalde dingen denk én waar ik energie van krijg.

De extraverte norm

Onze maatschappij is naar mijn inziens vooral gericht op de extraverte norm en dat is helemaal niet erg. Maar omdat die norm gesteld is op extraverte mensen, kunnen introverte mensen vaak het idee hebben dat ze vreemd zijn. Maar omdat iets anders de norm is, wil het niet zeggen dat dingen die daarbuiten vallen niet normaal zijn.

Het is normaal om op te bloeien van menselijk contact. Maar het is ook normaal om op te bloeien alleen in je slaapkamer. Met Taylor Swift door de speakers terwijl je Harry Potter leest. Ik noem maar wat. Het is oké én normaal om extravert, ambivert of introvert te zijn.

Het onschuldige telefoontje

Echter is het gevaar van die maatschappelijke norm, dat mensen die extraverte norm als het enige normaal ervaren. Ik zal een voorbeeld noemen. Het was nog in de brugklas dat ik negenentwintig keer gebeld werd door een klasgenoot, op vrijdagavond.

Voor iemand die introvert is, een lange week achter de rug had en ontspant door alleen te zijn – had ik geen zin om met deze klasgenoot in gesprek te gaan. Na vijf belletjes gaf ik aan dat ik nu niet in de gelegenheid was om op te nemen. Met het bereiken van tien belletjes vroeg ik haar vriendelijk om te stoppen.

Na vijftien belletjes vroeg ik het nogmaals.

En na twintig belletjes was ik het zat.

Ik heb haar gezegd dat ze moest stoppen met bellen, omdat ik het niet waardeerde en ik duidelijk nee had gezegd. Meerdere keren. Echter kwam ik maandagochtend op school om mezelf aangesproken te vinden, omdat ik niet had opgenomen. Vond mijn toenmalige mentor niet normaal.

‘Hoezo, je hebt niet opgenomen? Je was toch gewoon thuis? Als je niet opneemt terwijl er niks is, dan is het niet raar dat ze twintig keer belt.’

– Mentor uit de brugklas

En dat is het moment waarop je als twaalfjarige het idee krijgt dat er iets mis met je is. Begrijp me niet verkeerd, hoor – dit is totaal geen slachtofferrol, ik heb er mijn lering uit kunnen trekken. Maar dit soort momenten zijn voor een puber, wel de momenten waarop je gaat twijfelen aan jezelf.

Je denkt inderdaad dat er iets mis met je is, gaat je aanpassen en vergeet compleet dat je gewoon andere karaktereigenschappen hebt. Meer niet. Nu ik dit schrijf kom ik er pas achter hoeveel invloed die gebeurtenis op mijn overtuigingen en zelfbeeld hebben gehad.

Sociale overprikkeling

In mijn middelbare schooltijd was ik regelmatig moe en overprikkeld, omdat sociaal contact mij vaak meer energie kost dan oplevert. Niet omdat ik mensen niet leuk vind, maar omdat ik vanwege mijn introversie mijn energie voornamelijk uit mezelf haal.

Nu ik dit artikel aan het schrijven ben, heb ik voor mezelf ook zo’n heerlijke introvert dag. Dat betekent dat ik menselijk contact minimaliseer, mijn mobiel voornamelijk uit heb staan en full-on in creatiemodus zit. Dit is voor mij een van de meest energierijke dagen die ik kan hebben.

De mensen die mij wat beter kennen, trouwe lezers van mijn blog zijn (I see you), weten dit, maar ik heb op zeventienjarige leeftijd dus een burn-out gehad. En alhoewel dat een opeenstapeling van meerdere dingen was, heeft sociale overprikkeling daar absoluut een groot aandeel in gehad.

Anders dan de rest

Naarmate ik ouder werd, van twaalf naar zestien jaar, kwam ik er steeds meer achter dat sociaal contact mij energie kostte. Dat ik niet altijd zin had om na school af te spreken en in het weekend al helemaal niet. Zeker toen ik een relatie kreeg, had ik geen zin om daarnaast nog eens veel sociale contacten te onderhouden.

Maar ik werd vooral omringd door vrienden die dat wél wilden, daar energie van kregen en het moeilijk vonden om een nee te accepteren. Ik neem ze dat overigens ook niet kwalijk. Zij wisten ook niet beter, maar waar het omgaat is dat het er bij mij voor zorgde dat ik het idee had dat ik anders was dan de rest.

Omdat we als mens toch wel een beetje kuddedieren zijn, willen we graag bevestiging van anderen dat we er mogen zijn. Dus daarom probeerde ik in mijn tienerjaren vooral mijn introversie te ‘fiksen’ want ja, er was iets met mij dat opgelost moest worden. Ik moest weer energie kunnen krijgen van met veel mensen omgaan, want dat hoorde bij het leven, toch?

Er was niks om te fiksen

Ik pushte mezelf om met mensen af te spreken omdat het in mijn omgeving de norm was – en alles wat buiten die norm viel vaak als abnormaal werd beschouwd, ook door mij overigens. Inmiddels was ik al overspannen door een te lange blootstelling aan intensieve stress, waardoor ik op een bepaald moment geen enkele bron van energie meer had in mijn week.

Het resultaat was dus een burn-out, met een opgebrand en overspannen gevoel als gevolg. Daarna kostte het me rond de vier-vijf jaar om tot het inzicht te komen dat ik introvert ben, en dat dat iets heel anders is dan verlegen zijn. Maar vooral het idee dat ik niks aan mijn persoonlijkheid moet fiksen, was verhelderend.

Ondernemen heeft me geholpen

Ik had nog helemaal geen verder inzicht in dat introversie dus iets anders betekende dan verlegen zijn. Wat ik wel doorhad, was dat ik er moe van werd wanneer mijn zakelijke afspraken verspreid door de week liepen. Of dat nu belletjes, Skypesessies of fysieke afspraken waren. Het kostte me energie.

Om daar effectiever mee om te gaan kwam ik bij de stories van Charlotte van ‘t Wout terecht, die kennis deelt over ondernemen vanuit intuïtie in combinatie met slimme bedrijfsstrategieën op Instagram. Ze vertelt daar open over haar introverte karakter, en dat was voor mij een absolute eye-opener.

Niet alleen leerde ik dat ik een totaal verkeerd beeld had van introversie, maar kwam ik er ook achter dat ik dus een introvert karakter heb. Dat is helemaal niks raars, geks of iets dat gefikst moet worden – het is hoe je bent en wat je mag omarmen.

Effectiever omgaan met tijd & energie

Na die kennis en inzichten ging er een wereld voor me open: ik moest mijn agenda aanpassen op mijn persoonlijkheid. Dat betekent dat ik heel goed ga op dagen waarbij ik alleen ben en mijn werk kan doen. Nu zorg ik ervoor dat al mijn sociale afspraken voornamelijk op één dag in de week vallen of bijvoorbeeld standaard na 14.00 uur plaatsvinden.

Op die manier maak ik meer ruimte voor wat past bij mij. En omdat ik mijn agenda plus leven daarop afstem, voel ik me beter dan ooit. Ik weet allang dat het niet meer raar is om energie uit jezelf te halen en ontdek meer voordelen van mijn introverte karakter.

Wat het fijne daarvan is, is dat ik dus niet alleen zakelijk profiteer van mijn kennis over introversie, maar ook persoonlijk. Ik weet dat mijn ideale weekend eruitziet door op de bank te hangen, met een boek of een ander leuk klusje – in plaats van dat ik met vrienden afspreek. Zo kom ik tot rust en ontspan ik. And I love it.

Het allermooiste van ontdekken dat ik introvert ben is dat het me een nieuwe blik op mijn gevoel van eigenwaarde heeft gegeven. Ik ben zelfverzekerder geworden omdat ik me niet langer afvraag wat er mis met mij is, maar omdat ik weet dat ik gewoon graag alleen ben. Daar put ik nu zelfs mijn inspiratie, kracht én zelfvertrouwen uit.

Ben jij introvert, ambivert of extravert? En hoe ga je hiermee om? Mocht je nu net zoals ik introvert zijn en het idee hebben dat er iets mis met je is: dit is niet zo! Er is geen enkele vorm van deze drie karaktereigenschappen verkeerd of fout. Ze zijn verschillend van elkaar en dat is alles.

Delen:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Instagram

3   41
13   77
10   58
1   42
22   53