Je authentieke zelf zijn – hoe ik mijn weg terugvond naar mezelf

Een paar weken geleden vroeg ik op Instagram Stories naar onderwerpen waar ik over kan bloggen. Ik kreeg een paar mooie suggesties, waarvan dit artikel er eentje is. Er waren namelijk een aantal vragen over hoe ik mezelf ben geworden en hoe ik zo mezelf ben. In dit artikel wil ik er meer over vertellen.

Als eerste wil ik de mensen die deze vragen hebben ingezonden bedanken. Ik vind het een mooi compliment als mensen zien en vinden dat ik mezelf ben. Dus voor de mensen die mij daar regelmatig over complimenteren en dit soort vragen insturen – jullie zijn de beste. Ik hoop dat dit artikel een mooie aansluiting is.

Twee kanten

Mijn weg naar volledig mezelf omarmen en zijn kent twee kanten: het is een lang proces geweest en ergens ben ik altijd wel een soort van mezelf geweest. Meer als in: ik was altijd anders dan de rest. In films noemen ze het een outcast of een misfit, noem het hoe je het wil noemen. Maar ik heb nooit het idee gehad dat ik me anders moest gedragen om meer hetzelfde te zijn. Dat vond ik gek.

Het viel mij al heel jong op dat mensen zoveel hetzelfde waren. En ik vond dat maar vreemd als kind. Waarom zouden we ons allemaal hetzelfde gedragen als we allemaal unieke mensen zijn met authentieke karakters? Ik snapte het oprecht niet. Daarom trok ik meestal mijn eigen plan.

Mini-me

Toen mijn moeder een keer knotjes in mijn haar had gedaan en me een jurkje had aangetrokken als vierjarige stond ik te gillen. Mijn moeder had werkelijk geen idee, maar ik had gewoon niks met jurkjes of knotjes. Lief als mijn moeder was nam ze me mee om me iets anders aan te trekken waar ik me wel goed bij voelde – waarschijnlijk een trui met sneakers of kisten. I liked it.

Naast mijn alternatieve kledingwensen zoals petten, klompen en sweaters merkte ik ook dat ik emotioneel anders was. Ik was een kind dat vooral bezig was met de mysteries van het heelal oplossen. Terwijl mijn klasgenootjes bezig waren met klimmen op elkaar, kleurplaten inkleuren en van trappen afvallen – vroeg ik mezelf af of het universum oneindig was, of er leven na de dood was en waarom een leeuw geen koffie heette en koffie geen leeuw.

Terwijl ik zo in die fantasieën opging viel ik overigens ook een keer van die kleuterklas trap af, hoor. Het was zo’n trap die in de klas stond waar je een soort mini-zolder had. Ze zeiden altijd: ga achterste voren van de trap. Deed ik niet. Het gevolg van die keuze lag binnen drie seconden op de grond tussen kleurpotloden en peutersnot.

Toen ik in groep drie moest gaan rekenen en schrijven was dat voor mij een hele grote omslag, die eerst niet helemaal zonder slag of stoot ging. Ik kon het namelijk niet begrijpen. Ik kon er niet bij met mijn brein, omdat ik een beelddenker ben. Gelukkig kwam daar naar bijles verandering in en uiteindelijk voelde ik me daardoor ook beter.

Op de basisschool had ik er dus eigenlijk helemaal geen last van dat ik in veel dingen anders was. Ik kon het met veel kinderen goed vinden. Toen ik naar de middelbare school ging was dit de eerste jaren ook zo, maar je raakt in de puberteit, komt in bepaalde situaties terecht, weet niet hoe je dat moet verwerken – en ik zag langzaam hoe ik juist steeds minder mezelf werd.

Connectie verliezen

Door allerlei gebeurtenissen zoals het krijgen van een burn-out, familieproblemen, baantjes en relaties verloor ik het contact met mijn hogere zelf en innerlijk kind. Ik noem ze hier apart, maar voor mij zijn ze eigenlijk enorm gewaagd aan elkaar. Door die gebeurtenissen verloor ik de connectie met mijn hart en begon ik vooral tijd te spenderen in mijn hoofd – als overlevingsmechanisme. Het voelde niet veilig om mezelf te zijn in die periode.

Omdat ik die connectie met mijn hart en diepe wensen, visie en plezier kwijtraakte bouwde ik makkelijk een heleboel overtuigingen op die mij niet diende. Het waren overtuigingen van anderen, die ik gemakkelijk overnam en mezelf eigen maakte. Totdat ik besloot uit het schoolsysteem te stappen na de constatering van een burn-out, omdat ik wilde groeien.

Ondanks het grotendeels verliezen van mijn authenticiteit, voelde ik diep vanbinnen – als een soort nooit te verdoven klein vuurtje – dat ik die keuze moest maken om te stoppen met school. Achteraf is het nog steeds een van de beste keuzes van mijn leven geweest, want ik vond mezelf terug. En ik vond niet alleen mezelf terug. Ik leerde mezelf ontwikkelen én bouwde een carrière op die duurzaam is. Hij is namelijk gebaseerd op mijn echte wensen, verlangens en kracht.

Bewustwordingsproces

Terugkomen bij jezelf, ontdekken wie je bent, waar je naartoe wilt en hoe je dat wil doen vereist moed. Ik ging letterlijk en figuurlijk buiten de lijntjes lopen en bijna niemand in mijn omgeving kon dat waarderen. Maar ik voelde dat ik het moest doen. Nadat ik van school ging kwam ik in mijn eigen bewustwordingsproces terecht waarin ik vragen beantwoordde die mij al heel lang bezighielden zoals:

  • Wat is écht belangrijk in het leven?
  • Wat is is de ware betekenis van geluk?
  • Hoe word ik gelukkig?
  • Waarom voel ik me zo klote?
  • Waarom dacht ik verliefd op iemand te zijn terwijl het zo misging?
  • Wat is de ware betekenis van liefde?
  • Hoe vind ik betekenis?
  • Wat is het geheim van financiële vrijheid ervaren?

Ik ging op ontdekkingsreis en bij elke stap die ik zette, waarmee ik bewuster werd – kwam ik dichterbij bij mezelf. Met dit proces leerde ik mijn eigen psychologie herkennen en ontdekte ik hoe mijn mindset in elkaar zat. Daarmee leerde ik hoe gedachtes, emoties en overtuigingen met elkaar verbonden zijn – en hoe je deze in kan zetten om je leven vorm te geven.

Door dit bewustwordingsproces kwam ik weer terug bij die overtuiging die ik als kind al bij me droeg: iedereen is uniek, dus waarom willen we allemaal hetzelfde zijn? Ik denk dat de kracht van het leven en connectie juist te vinden is in al die verschillende mensen op aarde, die in alles kunnen verschillen – maar één ding gemeen hebben: en dat is dat we diep vanbinnen allemaal onszelf willen zijn. Zonder dat we veroordeeld worden.

We reiken zoveel verder dan de norm

De maatschappij heeft een soort norm gesteld waar zowel mannen als vrouwen zich aan afmeten, maar weet je: omdat iemand op een dure stoel zegt dat jij zo moet zijn – wil niet zeggen dat jij ook daadwerkelijk zo hoeft te zijn. Ik ben volgens mij allesbehalve de maatschappelijk gestelde norm. En daar ben ik mega trots op.

In een wereld waarin we nog zoveel liefde, tolerantie en inclusie kunnen gebruiken is het zijn van jezelf het allerbelangrijkste. Door jezelf te omarmen, met alles erop en eraan, perfecties en imperfecties – ben je in staat om écht te stralen. En terwijl jij jouw lichtje laat stralen, inspireer je anderen omdat ook te doen. Dat doe je niet alleen door ze aan te moedigen, maar dat doe je vooral door het goede voorbeeld te laten zien.

Jouw dapperheid baant het pad voor anderen, en met dat in mijn achterhoofd, weet ik dat mezelf zijn de enige optie is om mijn missie te bereiken. Op andere manieren kan het ook, maar dan weet ik ook dat er altijd een vorm van terughoudendheid vanuit mij zal zijn. En ik wil voluit leven. Van betekenis zijn. Vrij zijn.

Iedereen is een lichtje

Als je dit leest en het gevoel hebt dat je nog meer jezelf mag worden dan wil ik alleen zeggen: je hebt niks te verliezen. Elke stap die je richting het omarmen van jezelf zet is een stap die je wint. We zijn allemaal een work in progress – en er bestaat niks zoals de perfecte mens. We zijn allemaal imperfectly perfect. And that makes us amazing.

Waar je ook bent in je leven op dit moment, alles aan jou is al volmaakt, compleet en vooral: goed genoeg. Je hoeft geen andere helft te vinden of jezelf te fixen als gebroken kopje – because there’s nothing that needs fixing.

Natuurlijk zijn er dingen waarin je wilt groeien, jezelf in wilt ontwikkelen. Dat mag en dat is oké. Maar doe dat vanuit een positie waarvan je weet dat jij al goed bent zoals je bent. Als je het namelijk vanuit die intentie doet, wordt het makkelijker om jezelf te zien groeien. Het is dan namelijk niet meer vanuit het idee dat er iets aan jou moet gebeuren, maar vanuit het idee dat we constant in evolutie zijn als mens.

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Instagram